Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

'' ΦΩΤΑ " ΑΦΩΤΑ

   Ενα "Εθνικον κράτος " τού "Διεθνούς Δικαίου" καί μία ίδεολογία πού εκφράζει ακριβώς τίς τελείως άντίθετες άρχές αύτού τού "Διεθνούς Δκαίου " - δέν ύπάρχει ίδεωδέστερος συνδυασμός ύπαναπτύξεως καί νοητικού σκότους .  Κάποιοι τό ξέρουν καί τό έπιδιώκουν . 
  Μακάρι τί "Διεθνές Δίκαιο" νά ήταν τό όριστικό φρένο τής ίστορίας , τά "εθνικά κράτη" τής ίστορικής σκοτοδίνης νά έδιαρκούσαν πάντα καί μέ έμμεσους ύποβλητικούς ψυχολογικούς τρόπους
οί σημαίες τής αδιαφανούς κυριαρχίας νά έκυμάτιζαν παντοτινά , σέ άνύποπτες θέσεις καί γιά άνύποπτους , στίς προγραμματισμένες "έθνικές γιορτές " .
 "Γιορτές " , δηλαδή οί άπαραίτητες ούσιαστικές έπιβεβαιώσεις τής ίστορικής σκοτοδίνης καί τού ίδεολογικού ύπνου γιά τά έκ τού μηδενός προκύψαντα "εθνικά" τούτα κράτη τών "μεγάλων ίστορικών παραδόσεων" καί τής σύγχρονης πολιτικής άνοίας . 
   Η γιορτή τών "Φώτων" , τό Βάπτισμα , τό πρώτο άπό τά μυστήρια τού Χριστιανισμού . Στά πρώτα έκείνα χρόνια τού Χριστιανισμού , τά πράγματα ήσαν κοντύτερα στήν μεταφυσική καθαρότητα τών "μυστηρίων " , άπό όσο σήμερα . Ο λόγος άπλός : οί άνθρωποι δέν είχαν άλλοτριωθεί σέ σκοπούς άλλους πλήν τού έαυτού τους . 
  Η ύπαρξη στόν κόσμο παρέμενε ένα θεολογικό γεγονός , ένα μυστήριο , μιά μέριμνα περί τού γιατί . Θαυμασμός καί έρωτας , τά γνωστικά όργανα τής αεί έφηβείας , ήσαν οί μόνες δυνατότητες κατανοήσεως τών φαινομένων , τού θανάτου καί τής ζωής . Αρα δέν μπορούσε νά έρχεται κανένας τυχαία στόν κόσμο . 
 Κάποια βούληση ήταν έκείνη πού τόν έκανε νά γεννηθεί . Η ύπαρξη τού άνθρώπου πού συνεπήγετο τήν αίτία έλεύσεως του στόν κόσμο , μιά διάσταση μυστική πού έφευγε τό ίδιο τό άτομο καί τό κάθε άτομο . 
 Η ύπαρξη τού συνανθρώπου ήταν ένα γεγονός πλήρες πού ό καθένας ώφειλε νά σεβασθεί . 
  Γιατί άκριβώς καταλάβαινε τήν αίτία του χωρίς νά μπορεί νά τήν προσδιορίσει . 
 Ετσι τό "πρόσωπο" άποκτούσε όντότητα , δηλαδή τήν άναγνώριση πώς κάποιος προορισμός τό συνέχει στόν κόσμο . 
  Η έννοια τής ίσότητας προέκυπτε άπό τήν άναγνώριση τής διαφοράς , έπειδή άκριβώς καθένας
είχε τήν δική του ίδιαίτερη αίτία ύπάρξεως στόν κόσμο . 
  Η ίσότητα δέν ήταν νομοθετική  "ρύθμιση"  άλλά μεταφυσικός άναγκασμός , ύποταγή στό νόημα τής "οίκονομίας τού κόσμου " , παράδοση στήν άποδοχή τού Λόγου "γεννήσεως καί διοικήσεως τών " .
  Αλλά τούτο είναι αύτό πού στήν χριστιανική θρησκεία άποκαλούμε "Αγιο Πνεύμα " , δηλαδή πώς τελικώς τά πράγματα , τό ύπάρχον ώς έστί , δέν ύπάρχει καί ούτε λειτουργεί τυχαία . 
  Αλλά τό κυρίως ύπάρχον είναι ή κοινωνία ώς σύνολο , τό  "πλήρωμα τής Εκκλησίας " .
  Αν ό καθένας διά τής άπλής ύπάρξεως του έχει μετοχή στήν "οικονομία τού κόσμου" , άν γεννιέται σήμερα καί όχι αύριο ή πρίν άπό έκατό χρόνια , είναι άκριβώς έναντι τού ¨πληρώματος" πού πληρούται τούτη ή μετοχή καί δί αύτού κυρούται .  
 Kαθένας  είναι κοινωνός τού "Αγίου Πνεύματος" , φορέας μιάς διάστασής του επειδή άκριβώς ύπάρχει ώς μέλος μιάς καθολικώτερης βούλησης τού συνόλου , μέσα στό όποίο οί έπί μέρους αίτίες ύπάρξεως συνολοκληρούν τό πρόβλημα τής μεταφυσικής σχέσης ύπάρξεως τού κόσμου , τής σχέσης άνθρώπου καί θεού . 
  Επιβεβαίωση τούτης τής άναγνώρισης τής διά τής γεννήσεως δωρεάς στήν μεταφυσική βούληση ύπάρξεως τού κόσμου καί τής κοινωνίας ίδιαίτερα άποτελεί τό Βάπτισμα . 
  Διά τού Βαπτίσματος ό άνθρωπος "έξαγνίζεται" , δηλαδή  ή κοινωνία ώς σύνολο , τό "πλήρωμα" , άναγνωρίζει ότι ό συγκεκριμένος άνθρωπος έγεννήθηκε μέ κάποιον προορισμό , άποδέχεται τήν αίτία του έπειδή είναι "κοινωνία πιστών" καί ή διά τού Βαπτίσματος έπιφοίτηση τού "Αγίου Πνεύματος" σημαίνει πώς ό "άναγεννώμενος" άνθρωπος  όφείλει νά ύπηρετήσει τούς δεδομένους σκοπούς τούτης τής κοινωνίας . 
   Οί σκοποί τούτοι είναι τά ήθικά διατάγματα , όπως αύτά καθορίσθηκαν άπό τούς προφήτες , τά κείμενα καί τήν χριστινική διδασκαλία . 
  Τά πράγματα είναι μεταφυσικώς δεδομένα , δέν πρόκειται περί κοινοβουλίου , όπου ό καθένας έχει τήν "γνώμη" του .  Η άναγνώριση τής μετοχής στήν δωρεά τού "Αγίου Πνεύματος" έχει σημασία γιά τούς άλλους , τούς άναγνωρίζοντας . Γιά τόν ίδιο τόν άνθρωπο έχει τό νόημα τής χρέωσης πρός αύτούς . 
    Βέβαια τά πράγματα τού Χριστιανισμού δέν κατανοήθηκαν παντού καί πάντα κατά τόν ίδιο τρόπο . 
  Γνωρίζομε ότι ύπάρχουν χριστιανικά σύνολα πού τήν θρησκευτική τους πίστη τήν θεωρούν ώς είδος άτομικής ίδιοκτησίας , ένα είδος προσωπικής περιουσίας πού μπορεί νά άποτιμηθεί ώς ύποκειμενικό άξιολογικό γεγονός . 
  Είναι πολλά τά έκατομμύρια τών "Βαπτιστών" στόν κόσμο πού καταλαβαίνουν τό Βάπτισμα σάν συνειδησιακή προαίρεση , χωρίς μεσολάβηση τού παπά , δηλαδή χωρίς έκπροσώπηση τής άποδοχής τού συνόλου . 
  Βαπτίζεται κανένας οίκειοθελώς , όχι δογματικώς , όταν καί όπως τό καταλαβαίνει . Τό βάπτισμα δέν έχει τήν έννοια τού μεταφυσικού μυστηρίου , τής ύποταγής σέ κάποιο άνεξήγητο "γιατί" τών πραγμάτων άλλά τής ύποκειμενικής άποτίμησης περί τής σημασίας των . 
   Δέν συζητούμε βέβαια τήν στιγμή αύτή  τήν μέ σύγχρονα κριτήρια κοινωνιολογική άξιολόγηση τών πραγμάτων : άν καί κατά πόσον μέσα σέ έναν έκκοσμικευμένο κόσμο τά θρησκευτικά πράγματα μπορούν νά διατηρήσουν τίς άρχέγονες σημασίες των . 
   Τό νά βαφτίζεται κανείς μωρό μέσα σέ μιάν Εκκλησία συγχυσμένων κοινωνικών ρόλων δέν διαφέρει πρακτικά πολύ άπό τήν στρατολόγηση τού κάθε ίδιου μωρού γιά τίς "εθνικές" άνάγκες τού κράτους .  Αλλά σ΄αύτό δέν φταίει τό Βάπτισμα ούτε ή ήθική διδασκαλία τού Χριστιανισμού πού τό έπιβάλει . 
   Φταίει ότι τό νόημα τής οίκουμενικής διαστάσεως τών πραγμάτων ( καί τούτο γιατί κάθε θρησκεία είναι μιά "Οίκουμένη"  χωρίς "εξωτερική πολιτική" ) έμεινε μιά έπανάληψη τυπικού,
χωρίς άμυνα μέσα στήν τεχνική "οικουμενικότητα" τής άπούσης θρησκευτικής συνείδησης τού "θετικού δικαίου" .  Πιθανόν όχι άναίτια , άφού ή κάθε θρησκεία είναι στή πρωταρχική ούσία της καί κοινωνικό σύστημα . 
  Δέν είναι ό κατάλληλος τόπος έδώ γιά τήν περαιτέρω έξέταση τών πραγμάτων . 
   Σημασία έχει ότι οί άνθρωποι , βιούντες τήν θρησκεία τους καί κοινωνικά , έμμένουν στήν λειτουργία τών τύπων τών θρησκευτικών γιορτών , πού τούς ύποστασιοποιούν πάντα τούτη τήν κοινωνικότητα . 
   Κλασσικό παράδειγμα άποτελούσε ή Βενετία , ή λιγώτερο καθολική χώρα τού κόσμου , όπου ή κοινωνική διάσταση τού τυπικού τών έορτών άναπληρούσε τήν έκκλησιαστική καί δογματική άκαμψία . Οί γιορτές καί όχι ό ζήλος τής πίστης ήταν ό φορέας τής θρησκευτικής ύπόστασης τής Βενετίας .  Αλλά άν άναζητεί κανείς τίς γιορτές , είναι δυνατόν νά άλλάξει τήν θρησκεία του?  Αύτό είναι πού δέν κατάλαβε ό Προτεσταντισμός μέ τήν Βενετία , παρανοώντας τήν βοήθεια πού έλαβε...
    Γιορτές , λιτανείες , λάβαρα , άνθοστολισμοί , μουσικές καί έορταστικότητες κάθε λίγο καί λιγάκι ήταν ό θρησκευτικός βίος τών Βενετών . Εξ ού καί ή μανία αύτού τού κράτους μέ τήν συλλογή λειψάνων .  
   Κάτι άπό τούτα όλα έμειναν γιά πολύ στά Επτάνησα , πρίν καταντήσουν αύχμηρές καρικατούρες ύπολειμμάτων .  Κάθε άλλο βέβαια παρά γιατί ή έορταστικότητα καί ό πλούτος τού τυπικού δέν προσιδιάζει στήν κοινωνική ούσία καί τήν παράδοση τής όρθοδοξίας , άλλά έπειδή μιά άνοη έκκλησιαστική πολιτική τού "εθνικού κράτους" έμπέρδεψε τούς διεθνικούς τρόπους τής όρθοδοξίας μέ τίς έπιδιώξεις της ώς  "φορέως" τού κράτους αύτού . 
   Ακραιφνώς όρθόδοξοι παπάδες , όπως ό Καντούνης στήν Ζάκυνθο , πού ήταν ένας μαχητής παπάς τής Ορθοδοξίας , δέν ήθελαν τό παραμικρό ν΄άκούσουν γι άλλαγή τού βενετικού τυπικού πού είχαν στήν λειτουργία τους .  Καί αύτά βέβαια τό Πατριαρχείο τά έδέχετο σάν άυτονόητα πράγματα . 
  Γιατί τό Πατριαρχείο ήταν έλληνικός καί όχι έλλαδικός θεσμός , δηλαδή ήξερε ότι ή ύπερεθνική διοίκηση είναι ύποχρεωμένη νά δεχθεί τίς ίδιομορφίες τών ίστορικών δεδομένων .
   Ο Βόσνιος μωαμεθανός καί νά θέλει , δέν μπορεί νά κρατήσει τήν θρησκευτική τυπολατρεία τού σαουδάραβα ( νά μήν πίνει καί νά μήν τρώει χοιρινό λ.χ. ) , όπως ό φινλανδός όρθόδοξος άναγκαστικά δέν μπορεί νά χορεύει "συρτάκι" στήν έξοχή μετά  άπό κάθε γιορτή τού Πάσχα.
  Μιά "εθνική" Εκκλησία δέν έχει τέτοια προβλήματα .  Αυτή έπιζητεί τήν "ομοιομορφία" άνομοιόμορφων , καθώς εύρέθηκαν τά έλληνικά σύνολα στό "εθνικόν" κράτος , ένα μόνο άποτελεσματικό μέσον έχει : τή μορφωτική καί διανοητική έξίσωση . 
   Αύτή είναι ή πιό άποτελεσματική μορφή  " όμοιομορφίας" καί στό έργο τούτο ή έλλαδική Εκκλησία διέπρεψε , ήταν ύποχρεωμένη νά διαπρέψει . 
   Τίς κοινωνικές συνέπειες μιάς τέτοιας τακτικής μάς τίς άνέλυε έπαρκώς ένας άλλος άκραιφνώς όρθόδοξος , ό Ντοστογιέφσκυ στούς "δαιμονισμένους" του . 
   Συνεπώς οί γιορτές γιορτάζονται , άλλά άναγκαστικά καί μέ τίς συνέπειες τούτες . 
         Στήν προκυμαία λοιπόν τά μεγάφωνα τών πολλών μεγαβάτ καί "ύμνοι" άπό κασέτα στό μαγνητόφωνο ένός αύτοκινήτου . Περίπου σάν τίς πρωινές άναγγελίες τσίρκου γιά τήν βραδινή παράσταση .  Ο κόσμος μαζεύεται σιγά-σιγά . 
   Η έξέδρα , τά μικρόφωνα , μπροστά ό βουτηχτής τού σταυρού μέ έντονη τήν ψυχική του προετοιμασία καί τό κατάλληλο ύφος , σέ λίγο τό λιμενικό σώμα έν στολή πού θά μεριμνήσει γιά τήν τάξη , πορτοκάλια , μπαλάκια , σημαιούλες καί στό νερό κάποιες βάρκες . 
   Στήν αρχή δύο : ή τής άκτοφυλακής καί ένα μικρό σημαιοστολισμένο καίκι . Μικρό μέν , σέ στύλ καραβόσκαρο , άλλά μεγαλύτερο άπ΄όλα τ΄άλλα ως τό τέλος . 
   Η έποχή μας είναι ή έποχή τών σημαιών ούτως ή άλλως . 
   Μπροστά στό κτίριο τού ΟΗΕ , στό Λουξεμβούργο , τίς Βρυξέλλες καί τό Στρασβούργο πάντα σημαίες .  
  Ο κόσμος όλος  "ενωμένος" καί αίσιόδοξος νά "προχωρεί" , μέ μειωμένα προβλήματα καί έσωτερική κοινωνική είρήνη , όπως άκριβώς διεκήρυξε στίς προγραμματικές του θεωρητικές συλλήψεις ό φιλελευθερισμός πρό δυο αίώνων . 
  Τό έμπόριο καί ή παραγωγή θά φέρουν τήν είρήνη μεταξύ τών κοινωνιών καί τών λαών . 
Ετσι είπε .  Στίς θρησκευτικές λοιπόν γιορτές , στιγμές είρήνης καί έλπίδας , είναι η  κατ΄έξοχήν
 εύκαιρία γιά τίς ... σημαίες . 
    Στό μικρό καραβόσκαρο αύτές πλεονάζουν . Απ΄τήν κορφή τού καταρτιού σέ σχήμα κεφαλαίου λάμδα πρός τήν πρυμνη καί τήν πλώρη .  Αύτή πού είναι στήν κορφή τού καταρτιού δέν είναι  ή έλληνική . Είναι μιά άσπροκόκκινη ριγωτή σημαία μέ τήν όποίαν οί έπτανήσιοι στό παρελθόν (?) πέρασαν κάποιες δεκαετίες τής ίστορίας των .  
   Αύτή ξεχωρίζει καλά καί κυματίζει περήφανα .  Τό έρώτημα είναι γιατί τόσες πολλές άλλες . 
Τό καίκι είναι κάπως μακριά , κι αύτές , σάν "λογικά μικρότερες" πού θά πρέπει νάναι , δέν ξεχωρίζουν .  Η περιέργεια άποστρέφει τό βλέμμα λοιπόν άπ΄τήν γιορτή καί τό κολάει στό κατάρτι . 
   Επί τέλους κάποια στιγμή τό καίκι πλησιάζει καί οί "σημαίες" ξεχωρίζουν . 
"Σημαίες" άνύπαρκτων κρατών , άπλώς συνδυασμοί πολυχρωμίας γιά νά τονίζουν τήν μία καί μοναδική σημαία τού καικιού , κουρελούδες μ΄άλλα λόγια . Ο σταυρός ύψώνεται πρός Ουρανούς , πολλοί κυττάζουν ψηλά , άλλά είναι σίγουρο πώς κανένας δέν βλέπει τίς "σημαίες" .
  Καί άκόμη πιό σίγουρο , πώς κι άν τίς δεί , δέν θά καταλάβει .  Αλλά έτσι ή ψυχή γίνεται πιό πρόσφορη γιά τήν θρησκευτική έκσταση καί τά πράγματα πού έχασαν πρό πολλού τήν σημασία τους μπορούν νά έπειχειρούν νά διαρκούν ώς ίστορικές λαθροχειρίες . 
    Τό άπομένον  έρώτημα πλέον είναι : μπορούν άραγε τά ίστορικά άδιέξοδα πού έδημιούργησε συνειδητά τό παρελθόν νά καλυφθούν μέ κουρελούδες ? 
   Μακάρι αύτό νά είναι τόσο άκίνδυνο όσο φαίνεται στίς "γιορτές" ....
Γ . Κ . " λευκαδιτικος λόγος "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου